Ta Jedna Z Internetu

Hm… i od tak, ja - mama 4 dzieci, która coś tam w życiu zrobiła - poczułam się ze sobą jak śmieć… Ja się zazwyczaj nie wdaję w takie dyskusje, bo nie mam czasu na to w życiu, ale ten komentarz pokazuje że jest coś chyba grubo nie tak ze światem. Kiedy kobieta przechodzi moment w swoim życiu gdzie wszystko się pod nią łamie i właśnie wychodzi z sezonu swojego życia, w którym oddała wszystko – swoją karierę, która nie miała racji bytu, bo nie było przestrzeni… swoje ciało, które wygląda jak pobojowisko… swój sen, z którym ma problem aż do teraz… swój umysł, skoncentrowany wyłącznie wokół dzieci, domu i służby… swój wolny czas, który pożytkowała na takie ekstrawaganckie przyjemności jak „samotne zakupy w Biedrze”… swoje marzenia, które zostały zapomniane i zakurzone stoją gdzieś na najwyższej półce za słoikami niekończących się obowiązków i powinności… i w końcu zaczyna sięgać po swoje, a kobiety wokół niej obdarzają ją takim „wsparciem”, to czuję, że to wymaga komentarza… Nie róbmy sobie tego! My chcemy żeby nam wszystkim było w życiu dobrze, a nie żeby każdy musiał się wykazać tym, jak mu ciężko i jak już prawie zasłużył na to, żeby mu inni pozwolili żyć… Jestem świadoma swojego ogromnego uprzywilejowania, tego jak „gorzej” mają się inni, tego że „prawdziwe życie, Ola, wygląda inaczej”… ale wiem też jaki świat chciałabym budować po prostu będąc sobą… Świat, w którym życzymy sobie i innym dobrze, świat działania z obfitości, z radości, w odpowiednim czasie i z podziwem dla różnorodności innych…

Maluję, maluję, ale obrotu do kamery z obrazem jeszcze nie robiłam… a zawsze chciałam… „Candy flip” ;) Ciekawe, że rzadko zastanawiamy się nad tym czego chcemy tak naprawdę… i dlaczego czegoś chcemy? Wszakże to nie ja wymyśliłam format „odsłaniania” swojej sztuki na insta w formie powolnego obracania obrazu „do kamery”… Ja najpierw pokochałam obserwowanie świata, potem sztukę, potem zaczęłam malować i się bawić formami, potem zafollołowałam garść artystów, garncarzy, malarzy i tych takich, potem obejrzałam jak ludzie prezentują kawałki swojej duszy na płótnie, aż w końcu dzisiaj patrząc na mój obraz sprzed miesięcy stwierdziłam - „a sru, wezne nagram” (po tym zdaniu dopiero wiadomo, że rzeczywiście jestę artystką)… Fajnie było. Tak się obrócić. Ale teraz w sumie nie wiem czy to to uczucie… i czy tego chciałam? I dlaczego w sumie…? bo teraz to nawet się trochę boje… W końcu to kawałek mojej mięciutkiej duszy na płótnie podany światu pod jego wgląd i osąd… mógłby sobie wisieć ten obraz gdzieś na ścianie, w ciszy i spokoju… Ale z drugiej strony… czy na tym nie polega doświadczanie życia? Smakowanie go? Na tym, że odważnie jesteś sobą, odkrywasz swoją duszę, poddajesz się „pod ocenę” nawet jak się innym nie spodobasz… no cóż, lepiej się nie spodobać i żyć wolno niż „bezpiecznie” kitrać się w ukryciu ;)

Miejsce na wszystko… Na góry i na doły - bo dobra dni nie są pewnikiem, a złe nie są dowodem na to, że „nam nie idzie” Na dyscyplinę, pracę, „zaiwanianie” i odpoczynek, medytacje i bezwstydne marnowanie czasu - bo żeby twórczą iskra w nas zaistniała w rzeczywistości trzeba ją wprowadzić do życia pracą, ale nie na tym polega nasze istnienie, dlatego „obowiązkowo” „trzeba” „marnować regularnie czas”, żeby sobie przypomnieć, że to wystarczy - to że tu jesteśmy… i nie musimy zasługiwać sobie na prawo do życia… Na rozdawanie siebie innym w miłości i zachowywanie swojej energii dla siebie… Na dzikie szaleństwa do białego rana i dbanie o swoje zdrowie, rytmy, dietę i mental… Na dążenie do swoich marzeń i kibicowanie innym w ich…

Świat nauczy cię, jak być akceptowalnym, na długo przed tym nim nauczy cię, jak być sobą. Twój performance (odgrywanie jakiejś roli) nagrodzi przynależnością. Uczysz się więc łagodzić swoją prawdę, tłumić instynkty, uciszać to, co czujesz w swoim środku, i uśmiechać się – mimo że coś w tobie mówi „nie”. I powoli porzucenie samego siebie zaczyna przypominać dojrzałość, nadmierne rozdawanie siebie – miłość, bezemocjonalność – siłę, a dopasowanie się do innych za wszelką cenę – spokój. Jednak twoja dusza w końcu dostrzega różnicę. Wie, kiedy jesteś życzliwa, a kiedy zdradzasz samą siebie, byle tylko zostać wybraną lub przynajmniej nie-odrzuconą. Przychodzi moment, w którym przynależność do otoczenia kosztuje więcej niż przynależność do samej siebie. Wtedy właśnie zaczyna się inicjacja. Zadajesz sobie pytanie: czy mogę tu zostać, nie porzucając siebie? Czy dam głos temu, co sama przed sobą chowam? Na tym właśnie polega osiągnięcie stanu duchowej niezłomności. Nie chodzi o zatwardzenie serca, niedostępność czy poczucie wyższości. Chodzi po prostu o brak zgody na wymianę swojej prawdy na akceptację. Dlatego, whatever, pozwól światu siebie nie rozumieć... rzucać „ja bym tak nie mógł”… Ale nie zdradzaj własnej duszy, byle tylko pozostać w świecie, który o swojej własnej duszy zapomniał.

Drench yourself in life. Zanurz się w życiu. Takie zdanie przeczytałam i jakoś tak do mnie trafiło… Zobaczyłam siebie jako taki urwany kęs pieczywa. Trochę już suchy, a trochę wilgotny… taki niby pyszny, ale jakby bez wyrazu… a później zobaczyłam ten kęs zamoczony w pysznej oliwie lub roztopionym maśle lub sosie, co zostaje po najpyszniejszym obiedzie u mamy na talerzu… nagle ten kęs smakuje zupełnie inaczej… nagle troszkę mięknie, nagle w tym połączeniu jest najpyszniejszą rzeczą ever ;) UMOCZONY Tak właśnie widzę siebie teraz - umoczoną w życiu ;)